تکنیک‌های بازیگری جلوی دوربین؛ ۸ نکته که بازیگران تئاتر نمی‌دانند

دوربین ذره‌بین است. چیزی که روی صحنهٔ تئاتر از ردیف دهم دیده نمی‌شود، در نمای بسته روی پردهٔ سینما چند متر بزرگ می‌شود. به همین دلیل بازیگری جلوی دوربین مهارتی جداگانه است که باید جداگانه تمرین شود.

۱. اندازهٔ بازی را با اندازهٔ نما تنظیم کنید

در نمای باز می‌توانید حرکت بدن بیشتری داشته باشید، اما در نمای بسته کافی است فکر کنید؛ دوربین فکر را از چشم‌ها می‌خواند. همیشه از فیلمبردار یا کارگردان بپرسید نما چقدر بسته است.

۲. خط نگاه را حفظ کنید

مستقیم به لنز نگاه نکنید، مگر کارگردان بخواهد. نگاه خود را به چشم یا گوش هم‌بازی، نزدیک به لنز، ثابت نگه دارید تا تماشاگر چهرهٔ شما را کامل ببیند.

۳. تداوم را جدی بگیرید

صحنه از چند زاویه و چند بار گرفته می‌شود. اگر در برداشت اول لیوان را با دست راست برداشتید، در همهٔ برداشت‌ها همین کار را تکرار کنید؛ وگرنه تدوینگر نمی‌تواند نماها را به هم وصل کند.

۴. علامت‌ها را بشناسید

نقطه‌ای که روی زمین علامت‌گذاری شده، جایی است که فوکوس و نور برای شما تنظیم شده است. بدون نگاه کردن به زمین باید روی آن بایستید.

۵. گوش دادن، نیمی از بازی است

در نمای واکنش، دوربین روی شماست در حالی که دیگری حرف می‌زند. واکنش واقعی از شنیدن واقعی می‌آید، نه از منتظر نوبت ماندن.

۶. بازی را تکرارپذیر کنید

باید بتوانید یک حس را ده بار با همان کیفیت تکرار کنید. این یعنی کار با تکنیک، نه فقط حال لحظه.

۷. صدا را طبیعی نگه دارید

میکروفن نزدیک است؛ نیازی به پرتاب صدا مانند تئاتر نیست. صدای بیش از حد بلند جلوی دوربین تصنعی به نظر می‌رسد.

۸. خودتان را ببینید

تماشای بازی ضبط‌شدهٔ خود دردناک اما ضروری است. سریع‌ترین راه پیشرفت بازیگری جلوی دوربین، ضبط و تحلیل تمرین‌هاست.

تمرین این تکنیک‌ها در اصفهان

ستوده فیلم کارگاه بازیگری جلوی دوربین با افشین سنگ‌چاپ را برای تمرین عملی همین تکنیک‌ها برگزار کرده است. برای آگاهی از دوره‌های بعدی، صفحهٔ دوره‌ها و صفحهٔ استاد افشین سنگ‌چاپ را دنبال کنید. اگر تازه شروع می‌کنید، راهنمای انتخاب آموزشگاه بازیگری در اصفهان را هم بخوانید.